De startersvrijstelling is een regeling waarmee kopers tussen 18 en 35 jaar geen overdrachtsbelasting betalen bij de aankoop van hun eerste eigen woning. De vrijstelling geldt eenmalig en alleen als je de woning zelf gaat bewonen. De overheid gebruikt deze regeling om starters meer kans te geven op de woningmarkt door de aankoopkosten te verlagen.

Voor veel jonge kopers voelt de startersvrijstelling als een belangrijke financiële steun. Het verlaagt de drempel om een eerste woning te kopen en maakt het mogelijk om meer eigen geld te behouden voor inrichting, verbouwing of een financiële buffer.

Bij de aankoop van een woning beoordeelt de notaris of je aan alle voorwaarden voldoet. Je moet een verklaring ondertekenen waarin je aangeeft dat je de vrijstelling gebruikt en dat je de woning zelf gaat bewonen. De notaris past vervolgens het tarief van 0% overdrachtsbelasting toe.

De vrijstelling geldt alleen als de woningwaarde onder de jaarlijkse grens blijft (2026: € 555.000). De Belastingdienst kijkt hiervoor naar de WOZ‑waarde of de koopsom, afhankelijk van welke hoger is. Heb je eerder een woning gehad of ben je ouder dan 35 op de dag van de leveringsakte, dan vervalt het recht op de vrijstelling.

• Leeftijd 18–35 jaar: je moet jonger zijn dan 35 op de dag van passeren.
• Eenmalig: je mag de vrijstelling maar één keer gebruiken.
• Hoofdverblijf: je moet er zelf gaan wonen; verhuur is uitgesloten.
• Woningwaardegrens: alleen mogelijk onder de jaarlijkse grens (2026: € 555.000).
• Per persoon beoordeeld: koop je samen, dan kan één wel en de ander niet voldoen.
• WOZ‑waarde als toets: de hoogste van koopsom of WOZ bepaalt of je onder de grens valt.
• Geen overdrachtsbelasting: bij volledige toepassing betaal je 0%.
• Eerder woningbezit mag: je mag de startersvrijstelling gebruiken zolang je niet eerder van deze vrijstelling gebruik hebt gemaakt; eerder eigenaar zijn geweest (ook in het buitenland) sluit de vrijstelling niet uit.